Rit 25 groep naar Dinteloord

De weerberichten speelden een beetje met onze voeten vandaag. Je kon er geen pijl op trekken. De lucht had '50 tinten grijs'. Niettenmin stonden er meer dan 20 Spartanen en Spartanettes aan de start. Toen Linda en Ik aankwamen kregen we een heel warm onthaal vergezeld van een welgemeend applaus voor onze 39ste huwelijjksverjaardag - we werden er een beetje stil van. Ditmaal was er beslist om om 09.30 uur te vertrekken. Anders zouden we te vroeg zijn op onze tussenstop. Goed, zoals gebruikelijk trok Willy Peuss de groep op gang tegen een  rustig tempo. Hij wilde iedereen de kans geven om wat in te rijden. Eenmaal op het asfalt wanneer je Putte buitenrijdt, ging de snelheid naar omhoog. We reden via rondpunt Jagersrust, rondpunt Huybergen, langs Trapke Op naar Wouwse Plantage, daar ging het rechtsaf en slingerden we door het mooie Nederlandse landschap. Het was een fijne rit met rugwind als surplus. In de ganse groep werd er over van alles en nog wat gebabbeld. Het sociale is een heel belangrijk aspect bij de 25-groep. Ok de dames waren goed vertegenwoordigd: Annemie, Annemie, Tania en Linda. Voor de rest de vertrouwde kadetten: Adrie, Ger, Jos, Ronny H, Wilfried, Jef VO, Marc, Willy, Rudy VDV, Peter V, Jacky, Den Triathleet, Dieje van de Ping Pong in den tijd ... (jaja, gij) ... Op de tussenstop was het reuzenfijn met uitzicht op de haven van Dinteloord. De bediening verliep vlotjes en je kon kiezen, appelgebak, wafel, sommigen een boterham. Ook daar had iemand ervoor gezorgd dat men met vuurwerk afkwam om onze huwelijksverjaardag toch een beetje te 'verlichten'. We hebben er onze tijd genomen en ons goed geamuseerd. 

Nadat de innerlijke mens versterkt was, vertrokken we terug. Nu was het wind op kop daarom reed Wilfried maar naast de Willy. Die tegenwind mag je niet onderschatten, ook niet tegen 26 a 27 per uur. Willy had, zoals we hem kennen de rit mooi uitgestippeld. De terugrit dreigde met regen, gelukkig bleef het bij dreigen. We genoten van de omgeving en door het tempo dat netjes gehouden werd kon iedereen genieten van het pracht die het Nederlandse landschap in deze streek te bieden heeft. Spijtig genoeg bleven we niet gespaard van onheil. In BOZ bij het afdraaien naar links richting Stay Okay, verlieten we het fietspad en daar staat een vluchtheuvel. Plots hoorden we roepen: 'Valpartij'. Je hoorde aan het roepen dat het niet om zomaar een valpartij ging. Frans Janssens had met zijn pedaal die vluchtheuvel geraakt en was ongelukkig ten val gekomen. Hij was een beetje dizzy maar kloeg vooral over een helse pijn in de dij en de heup. Zonder teveel in detail te treden toonde de 25 groep en de andere Spartanen op een voorbeeldige manier hun samenhorigheid. Sommigen boden hulp, anderen gaven een jasje, een tasje om onder Frans zijn hoofd te leggen, anderen belden de hulpdiensten, belden naar Maria, de echtgenote van Frans, anderen bleven rustig op afstand om Frans niet nodeloos te belasten, de hele groep was begaan met Frans, iedereen deed er alles aan om voor hem te zorgen, toen de politie kwam vroeg men om zijn fiets mee te nemen naar het politiekantoor van BOZ, anderen wachten de ambulance op, weer anderen bleven bij Frans, toen de hulpdiensten ter plaatse waren en besloten om Frans naar het ziekenhuis te vervoeren, waren en direct handen genoeg om de schelp (een speciale draagberrie) op te tillen. Het is heel spijtig dat dit moest gebeuren, dat dit Frans is overkomen ... maar we moeten toch onderstrepen dat de ganse, en werkelijk de ganse groep, hun groot hart getoond heeft. Dit verdient een dikke proficiat, dit was voorbeeldig, dit is om mekaar geven, mekaar bijstaan, verantwoordelijkheid nemen, prachtig om te zien, een groep om trots op te zijn. Toch was er een kleine humoristiche noot tijdens dit spijtge voorval. Marc deed aan de kant een plasje net toen de politie arriveerde, één agent stapte uit en ging naar Frans, de andere agent reed met  de politiewagen richting 'plassende Marc'. Wij zagen het al gebeuren, Frans naar het ziekenhuis en Marc met de boeien aan de bajes in.

Iedereen zocht nog wat troost bij mekaar waarna we de rit verder zetten. Er werd besloten om de rit in te korten zodat we zo snel mogelijk Maria zouden kunnen verwittigen. Bij De Biezen aangekomen nestelden we ons op het terras en dronken samen nog een glas. De sfeer was opperbest, hij hoefde ook niet in mineur te zijn omdat iedereen zich voortreffelijk had gedragen en zich bezorgd had getoond toen Frans in nood was. Dus, was het nog leuk napraten over de al bij al mooie en geslaagde rit. (RS)

terug naar startpagina: klik hier